Neville Symington (1937–2019) był jednym z najważniejszych psychoanalityków swoich czasów, uznanym członkiem British Psychoanalytical Society oraz prezesem Australijskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego. Urodził się w Portugalii w rodzinie brytyjskiej. Studiował filozofię i teologię w Wielkiej Brytanii, a następnie został katolickim księdzem. Z czasem utracił wiarę w doktryny katolickie, co skłoniło go do zwrócenia się ku psychologii i psychoanalizie. Pracował w Tavistock Clinic w Londynie, był także dyrektorem Camden Psychotherapy Unit. W 1986 roku wyemigrował do Australii, gdzie został przewodniczącym Sydney Institute for Psychoanalysis, a w latach 1999–2002 prezydentem Australian Psychoanalytical Society. W 2007 roku założył organizację Psychotherapy with Psychotic Patients (PPP), poświęconą pracy z osobami z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi. Symington był aktywnie działającym wykładowcą i nauczycielem – prowadził seminaria i szkolenia na całym świecie, m.in. w Stanach Zjednoczonych, Danii, Izraelu, Indiach i Polsce. Uważał nauczanie nie tylko za źródło satysfakcji, ale także za narzędzie rozwoju własnych koncepcji. Inspirował się myślą Wilfreda Biona, z którym miał okazję współpracować podczas swojego szkolenia. Wspólnie z żoną Joan napisał o nim książkę The Clinical Thinking of Wilfred Bion (1996), która do dziś uchodzi za jedno z najlepszych opracowań bionowskiej koncepcji. W 2013 roku otrzymał prestiżową Sigourney Award za wybitny wkład w rozwój psychoanalizy. Napisał wiele książek oraz artykułów naukowych, m.in: The Analytic Experience (1986); Narcyzm: Nowa teoria (pol. wyd. 2013); Emotion and Spirit (1994); The Clinical Thinking of Wilfred Bion (1996, wspólnie z Joan Symington); The Making of a Psychotherapist (1997); The Spirit of Sanity (2001); A Pattern of Madness (2002); The Blind Man Sees (2004); A Healing Conversation: How Healing Happens (2006); The Psychology of The Person (2012); A Different Path: An Emotional Autobiography (2018); The Growth of Mind (2019).